Kotsfestijn op de Atlantische Oceaan

Zaterdagavond. Vol enthousiasme en met Franse charme word ik overtuigd om op zondag te gaan vissen. Ik denk, och ja, dat is eens iets anders he... En iets anders was het zeker...

Zondagmiddag. Vijf minuten na vertrek gaat het al van links naar rechts, jaaaaaaaaaa, en nog eens van links naar rechts... Mijn ogen zoeken een stabiel punt aan de horizon, ik focus mezelf op mijn ademhaling, maar het mag allemaal niet baten... Ja hoor, ik hang overboord met de wind in de rug en voeder de vissen... Eenmaal, tweemaal, driemaal, viermaal... Na een uur is mijn maag volledig leeg, maar neen hoor, mijn maag wil nog en blijft maar samentrekken en mijn gal doet leutig mee! Temperatuur rond het vriespunt. Het lijkt alsof mijn handen en voeten ijsklompen zijn geworden. Ik lig ergens in een hoek te sterven met mijn kotszakje in mijn handen. Dan ineens: "A fish!!! We have a fish!!!" Ik doe mijn ogen open, zie de zee boven het raam verschijnen en olé, daar gaan we weer. Ineens begint het enorm goed te ruiken, de vis wordt aan dek geBBQed en naar binnen gebracht. Iedereen begint aan het geweldige feestmaal. Mijn neus en ogen worden geprikkeld, mijn maag zegt "Oléééééé". Na 3,5 uur sterven komen we eindelijk terug aan wal, zelden ben ik zo blij geweest terug in Reykjavík aan te komen. "I am still alive!!!" en besluit vanaf nu te vissen enkel en alleen in de supermarkt!